Begraven of cremeren?Een vraag die onlangs weer ter sprake kwam na het overlijden van mijn oom vorige week. Tijdens de plechtigheid in de kerk zat ik zo om mij heen te kijken en zag mijn familie zitten. Ooms en tantes, broers en zussen van mijn overleden oom. Allen al aardig op leeftijd en ik was me er van bewust dat alleen deze gebeurtenissen de enige gelegenheid was wanner ik naast ooms en tantes ook mijn neefs en nichten weer eens zag. Een familiereünie dus, maar dan zonder taart.

Mijn vader is over de 70 maar ik denk niet dat hij ‘de volgende’ zou zijn bij een volgend afscheid. Zijn zuster, mijn tante loopt al heel wat jaartjes mee. Boven de 80 al. Kan me de begrafenis van ‘opoe’ nog herinneren. Zij werd 84! Je kunt best wel stellen dat de familie van mijn vaders kant uit het goede hout is gesneden. Echt jonge sterfgevallen hebben we niet gehad. Nou ja, mijn oom dan heeft een aantal klappen moeten verdragen in zijn leven. Eerste vrouw, en later zijn enigste zoon. Zelf na zijn pensioen ernstig getroffen door een hersenbloeding. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Mijn zus sprak die middag in de kerk nog een aantal mooie woorden en bij het zien van mijn ouders en de kist van mijn oom ontstaat er dan altijd een beeld van het moment dat wij zelf op de eerste rij zitten. Achter de kist lopen of in de zwarte volgwagen plaat moeten nemen op weg naar de begraafplaats. Een begraafplaats wordt het, immers wil mijn vader begraven worden. “Alles er op en er aan!” zei hij nog tijdens de koffietafel. Gregoriaanse gezang en een mooie toespraak. Ik weet niet of ik daar de aangewezen persoon voor ben, maar wil daar ook niet aan denken eigenlijk.

Een begrafenis is nou net wat smaakvoller dan een crematie. Duurt allemaal wat langer, maar het heeft net iets meer. Wat blijft is een herinnering. Een graf. Niks geen urn op de schoorsteenmantel of een verstrooide plek onder de treurwilg nabij het crematorium. Een vaste plek waar je natuurlijk in het begin veel baat bij zult hebben. Maar hoe is dat na pak weg 10 jaar? Wij willen niet opgezadeld worden met het onderhoud van een graf, zo grapte wij eenmaal terug. Je zadelt toch de nabestaanden op met een plicht. Vandaag was ik op een van de plaatselijke kerkhoven in Leeuwarden om wat foto’s te nemen voor een opdracht. Bij het aanblik van vele graven dacht ik terug aan wat mijn vader zei. Een mooi graf om te onderhouden. Tja, als je
dit dan ziet. Daar moet je als nabestaanden toch kapot voor schamen. Toch maar een urn op de schoorsteenmantel?

-Met de medewerking van onze taaldeskundige Natasja die er op gebrand is om in zo kort mogelijke tijd zo veel mogelijk type/taalfouten bij een ander uit te halen. Meid, ga iets doen met je leven!- GEBAND doei, doei!

Laat ik eenvoudig beginnen. Geen doorgeefknuffels of opgestoken kaarsjes op dit log. Geen moeilijke IQ testen of kwisvragen. Nee, een simpele fotovraag. Wat is dit?

Moeilijk? Mwua, niet echt. Actueel en toch best lekker!

Mail je goede antwoord via het bekende formulier linksboven in de hoek. Speculeren mag hier onder.